0

مقالات

ما و این همه جان سختی!

2020-04-24 در 15:28 توسط

خواندن تاریخ و بررسی حوادث تلخ و شیرین آن می‌تواند به ما کمک کند تا تحمل رنج و دردهایمان کمی آسان‌تر شود.
قبل از ما بوده‌اند انسان‌هایی که نه در دوره‌ای بسیار دور، که همین چند سال پیش، قحطی و گرسنگی، زلزله و سیل، جنگ و آوارگی و طاعون و وبا را تجربه کرده‌اند.

شاید ما و سال‌هایی که از عمرمان گذشته و می‌گذرد، برای آیندگان عجیب باشد. با عمری پنجاه ساله می‌توان گفت: جنگ و انقلاب‌های بسیاری دیده‌ایم.
جنگ ایران و عراق، جنگ در کویت، در سوریه و سال‌ها پریشانی مردم، انقلاب‌های ناکام عربی، بهاران زود خزان دیده، حتی جنگ‌های چند روزه، جنگ در یمن و بدبختی مردمی که پایان ندارد.
جنگ در افغانستان و عادت به شنیدن انفجار در کابل…

کنار انقلاب‌های خشن و سقوط و ظهور دیکتاتورها، ما خشم طبیعت را هم دیده‌ایم. رودبار، طبس، منجیل، بم و کرمانشاه که زلزله دیوار قلب مردمش را فرو ریخت، سیل هم قصه‌ی خودش را دارد، یکهوا می‌آید و نعره‌کشان زندگی‌ها را می‌برد.

از درد گرانی و تحریم و از همه بدتر، بی‌تدبیری دولت‌ها، که نمک بر زخم مردم‌اند. آمد و رفت‌های مردان سیاست، انتخابات پشت انتخابات و حال مردمی که همچنان خراب است.

با عمر پنجاه ساله، اندازه‌ی چند قرن، فلاکت دیدیم. بی مهری، نامردمی، تبعیض و از تمام این‌ها دردناک‌تر، بی‌خیالی و کتمان که انگار این مردم سنگ هستند و باید تحمل کنند!

مردمی که نجابت دارند و هربار با شعار و وعده گولشان می‌زنند. حالا هم یک ویروس به جانشان افتاده و خانه‌نشین‌شان کرده، نه واکسن دارد و نه کسی بدرستی می‌داند عاملش کجاست.
درد بی‌درمان است. شک ندارم ما و سال‌هایی که گذشت‌، سوژه یک قرن تحلیل بعد از خودمان می‌شویم که چه جان سخت بودیم با این همه مصیبت باز هم خندیدم و زندگی کردیم.

تاریخ درباره‌ی ما چه چیزهایی بنویسد؟ در‌باره‌ی ما چگونه قضاوت کنند؟ چقدر دلخوش فردا بودیم، فردایی که هرگز طلوعش را ندیدیم.
ماندیم در امروز سختی‌ها که فردایی نداشت. ماندیم در پیچ کوچه‌ای که بن بست بود. پشت سر را نگاه می‌کنیم، لیست حادثه‌ها تکمیل است، پیش رو مه آلود و جاده‌ای که به جایی نمی‌رسد.
از روزهای کرونا هم که بگذریم، یک عده افسرده از خانه‌هایمان بیرون می‌زنیم که نمی‌دانیم چه بلای دیگری در کمین مان نشسته!
خانه و بیرون چه فرقی می‌کند، وقتی ما اینیم و روز و شب‌هایمان بی‌آفتاب و مهتاب است؟

✍🏻کتایون محمودی
چهارم اردیبهشت نود و نه

برچسب‌ها:,

دیدگاهتان را بنویسید